strona główna archiwum

 

LATARNIE MORSKIE

Latarnie morskie, poza tym że są niezwykle pożyteczne, zazwyczaj mają bardzo długą, często interesującą historię i pięknie się prezentują, także na zdjęciach. Warto sięgnąć do ich opisów i wizerunków w Internecie.

Agata Skowron-Nalborczyk agatanal@orient.uw.edu.pl
Michał "Misiek" Nalborczyk michal@mail.lemat.com.pl

Niejeden żeglarz na pewno pamięta, jak siedział za sterem wpatrzony w pojawiające się na nocnym horyzoncie światło albo nasłuchiwał buczenia sygnału dźwiękowego w wilgotnym od mgły powietrzu. I może czasem, w trakcie długich godzin wachtowania tylko w towarzystwie światła latarni, ktoś (mając w pamięci jej sylwetkę z locji) zastanawiał się, jak ona wygląda naprawdę, jak działa, od kiedy w tym miejscu znajduje się światło nawigacyjne. Dziś na te pytania znaleźć można odpowiedź w Internecie.

Bardzo piękny serwis posiada Trinity House, organizacja zajmująca się utrzymywaniem, budową i naprawą świateł nawigacyjnych na terenie Anglii, Walii, Gibraltaru i wysp Kanału (http://www. trinityhouse.co.uk). Organizacja ta, powołana do istnienia przez kochliwego Henryka VIII w 1514 roku, ma bardzo chwalebny cel: działanie na rzecz bezpieczeństwa na morzu i pomyślności żeglarzy. Realizuje go przez utrzymywanie i rozbudowywanie systemu takich pomocy nawigacyjnych jak: latarnie morskie, latarniowce, boje, stacje radionawigacyjne i DGPS. Na swoich stronach w Internecie publikuje wiele interesujących informacji, jak chociażby wiadomości dla marynarzy o ostatnio zmienionych, zlikwidowanych lub dodanych światłach nawigacyjnych,
Oczywiście poczytać możemy także o historii samej organizacji, obejrzeć jej siedzibę, dowiedzieć się, jak jest finansowana i kto stoi na jej czele. Oferta serwisu zawiera bogate informacje o znajdujących się pod jej zarządem latarniach morskich. Poszukiwaną latarnię można odnaleźć na odpowiednim fragmencie mapki lub w spisie alfabetycznym i trafić w ten sposób na poświęconą jej stronę, gdzie prezentowane są takie dane jak: jej dokładne współrzędne geograficzne, charakterystyka światła i jego zasięg, zdjęcie (niestety, zazwyczaj od strony lądu), szczegółowa historia oraz informacje na temat wysokości samej wieży i wysokości źródła światła nad poziomem morza. Zdjęcia można obejrzeć w powiększeniu, a także dowiedzieć się, które z latarni i kiedy są dostępne dla zwiedzających.

Serwis The Commissioners of Irish Lights (http://www.cil.ie) to kolejny przykład dobrej webmasterskiej (webmaster - osoba odpowiedzialna za graficzny wygląd i merytoryczną zawartość strony w Internecie) roboty - elegancki, łatwy w "nawigacji" i bogaty w informacje. Właścicielem tej strony jest organizacja mająca te same cele co Trinity House, lecz zajmująca się światłami nawigacyjnymi Zielonej Wyspy, których historia sięga już V wieku, kiedy to mnisi z St. Dubhan palili ostrzegawcze światło na przylądku Hook Head; w tym miejscu w XII wieku Normanowie postawili pierwszą latarnię morską. Organizacja oprócz rządowego wsparcia otrzymuje na swoje utrzymanie pieniądze, pobierane od statków cumujących w irlandzkich portach. Na swojej stronie Commissioners of Irish Lights publikują oczywiście obwieszczenia dla żeglarzy o zmianach w systemie świateł nawigacyjnych, informacje na temat stacji radionawigacyjnych i innych pomocy nawigacyjnych, a poprzez spis nazw latarni możemy dotrzeć do często pięknych zdjęć oraz szczegółowych opisów zawierających komplet danych geograficznych, nawigacyjnych i historycznych danego obiektu.

Northern Lighthouse Board, dawniej Commissioners of Northern Lighthouses, organizacja, której początki z kolei sięgają 1786 roku, odpowiada za światła nawigacyjne Szkocji i Wyspy Man. Jej serwis (http://www.nlb.org.uk) jest dużo uboższy, choć także elegancki. Prezentowane są tu podstawowe informacje o samej organizacji, adresy, zestawienie utrzymywanych świateł i oferowanych pomocy nawigacyjnych oraz usług komercyjnych i niestety tylko kilka zdjęć latarni morskich, ale za to bardzo pięknych.

Inny członek Commonwealth'u, czyli Australia, także może pochwalić się stroną z opisami swoich latarni morskich (http://www.lighthouse.net.au/lights). Tym razem jest to część projektu, który stawia sobie za cel starania o zachowanie zabytkowych latarni, zaś w Internecie tworzenie stron poświęconych latarniom morskim ze wszystkich regionów Australii i Tasmanii, a także indeksowanie stron już istniejących itp. Wprawdzie serwis ten nie jest tak bogaty i dopracowany jak opisywane powyżej, np. brak mu eleganckich elementów graficznych (jak tła, obramowania, przyciski), a same opisy latarni, choć zawierają szczegółową ich historię, są uboższe (często brak np. tak ważnych detali, jak charakterystyki świecenia), lecz sama uroda prezentowanych na niej latarni, przede wszystkim tych o nowoczesnej konstrukcji, może wynagrodzić wirtualnemu żeglarzowi czas poświęcony na rejs w ten akwen sieci.


Poprzednia

Następna