strona główna archiwum

 

MISTRAL

Regaty windsurfingowe nie muszą być nudne dla widzów. Deska Mistral jest bardzo szybka, wymaga najwyższych umiejętności żeglarskich, świetnej sprawności fizycznej. A wyścigi Mistrali są niezwykle efektowne.

Andrzej Napierkowski

Choć już w latach siedemdziesiątych rozwój windsurfingu, jako popularnej dyscypliny żeglarskiej, był bardzo dynamiczny, to na dostanie się na areny olimpijskie deska z żaglem musiała czekać aż do roku 1984. Wówczas, w Los Angeles, odbyły się pierwsze regaty olimpijskie w monotypowej klasie Winglider. Podobnie, jak w przypadku wielu innych klas regatowych, konserwatywne władze Międzynarodowego Związku Żeglarstwa Regatowego (IYRU), bardzo niechętnie dopuszczały do głosu nowe rozwiązania. Deska z żaglem została oficjalnie uznana za żaglową jednostkę sportową dopiero w roku 1977. Trzy lata później nominacje do grona międzynarodowych klas jako pierwsze otrzymały Windsurfer i Winglider.
Dopiero jednak osiem lat po debiucie Winglidera po raz pierwszy zorganizowano osobne regaty dla kobiet - w nieco nowszej klasie Division II Lechnera, na której mężczyźni ścigali się już w Seulu, w roku 1988.

Każdym regatom towarzyszy kolorowy portowy "bałagan".

Czas Mistrala

Po igrzyskach hiszpańskich pojawiło się wiele nowych koncepcji dotyczących windsurfingowej klasy olimpijskiej oraz formuły rozgrywania regat. Okazało się, że sprzęt Lechnera jest powolny, nie nadaje się do widowiskowego żeglowania w ślizgu. Na dodatek trasy zawodów ograniczone były dla wszystkich klas do kształtu trójkąta olimpijskiego - o boku równym 1,2 Mm, składające się niezależnie od siły wiatru z czterech halsówek, czterech baksztagów i jednego fordewindu. Traciła na tym widowiskowość wyścigów, a zwłaszcza ich atrakcyjność dla telewizji. Konieczne stało się więc wprowadzenie nowej, lekkiej i nowoczesnej deski, a także opracowanie nowych kształtów tras.
Klasą spełniającą większość warunków okazała się monotypowa konstrukcja produkowana przez firmę Mistral. Nie obyło się oczywiście bez dyskusji. Z uwagi na parametry techniczne (długość - 3,72 m; pojemność - 235 l.; powierzchnia żagla - 6,6 lub 7,4 m2) nie wszyscy zawodnicy mają jednakowe szanse. Jednak z powodu braku lepszego rozwiązania stanęło na tym, że w Savannah wyjdzie na wodę Mistral One Design. Później miała nastąpić zmiana, ale nie nastąpiła.

Do igrzysk w Atlancie Dorota Staszewska przygotowywała się pod okiem trenera Andrzeja Piaseckiego.

Wyrównać szanse

W tym miejscu trzeba przyznać, że decyzja przy wyborze windsurfingowej klasy olimpijskiej nie była łatwa. W odróżnieniu od łódek, w przypadku których bardziej liczą się umiejętności żeglarskie niż siła i ciężar zawodników, przy wyborze klasy deski w praktyce zawsze jakaś grupa zawodników będzie faworyzowana. Druga sprawa to gwałtowny rozwój technologii; każdego roku bowiem powstają nowe modele desek, pędników, osprzętu.


Tak więc przy kwalifikowaniu sprzętu do regat olimpijskich powinno się brać pod uwagę następujące elementy:
1. Czy proponowana klasa nadaje się do sprawnego i bezpiecznego żeglowania w warunkach wietrznych (2-7 B);
2. Czy cena sprzętu jest przystępna dla zawodników ze wszystkich krajów;
3. Czy producent jest w stanie wyprodukować w odpowiednio krótkim czasie wystarczającą liczbę kompletów;
4. Czy na danym zestawie (deska +żagiel) będą mogli rywalizować zawodnicy o różnych warunkach fizycznych (na igrzyskach nie ma podziału na wagi, jak np. w klasie Raceboard).
Z punktu widzenia idei olimpijskiej ostatni element wydaje się najistotniejszy i dlatego możemy się spodziewać, że wszelkie zmiany w windsurfingu olimpijskim będą dotyczyły uniwersalizacji sprzętu.
Deska Mistral One Design, pod każdym względem przewyższa poprzedniczkę - jest płaska, stosunkowo lekka, a zmienna powierzchnia żagla jest tak dopasowana do jej parametrów, że bez większych kłopotów radzą sobie zawodnicy o małej wadze ciała przy silnych wiatrach i ciężcy przy słabych. Bez większych kłopotów, nie znaczy jednak - bez kłopotów. Gdy podczas regat dominują bardzo silne lub bardzo słabe wiatry, warunki jeszcze przed startem faworyzują jakąś grupę zawodników.
Z mocnym poparciem spotkała się więc propozycja, aby podczas regat olimpijskich w Sydney, w roku 2000, Mistral One Design został zastąpiony wynalazkiem ostatnich lat - Formułą 42. Możliwość używania dwóch desek o różnej długości (pojemności) i czterech żagli o różnych powierzchniach, powinna dać równe szanse żeglarzom mającym różne warunki fizyczne. Jednak mimo usilnych starań nic z planowanych zmian nie wyszło. Na ostateczny wyrok w tej sprawie miało wpływ wiele czynników (last but not least bardzo silna pozycja firmy Mistral).

... [Dalszy ciąg w magazynie]

 

MISTRAL ONE DESIGN
długość 3720 mm
szerokość 635 mm
powierzchnia żagla 6,6/7,4 m2
pojemność 235 l

 

 

Poprzednia

Następna